Αφού οι πολιτικοί νοιάζονται τοσο πολύ, ας δώσουν ΟΛΑ τα λεφτά της προεκλογικής τους καμπάνιας στις οικογένειες των θυμάτων και στους άστεγους των πυρκαγιών. Όλα ομως.
Ζωή σε λόγου μας...
Ζωντας την παρανοια.
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").




" Όταν περπατάς μέσα από την καταιγίδα
Κράτα το κεφάλι σου ψηλά
Και μην φοβάσαι το σκοτάδι
Στο τέλος της καταιγίδας
Υπάρχει χρυσός ουρανός
και το γλυκό ασημένιο τραγούδι της ηρεμίας
Περπάτα μέσα από τον άνεμο
Περπάτα μέσα από την βροχή
Και αν τα όνειρα σου πετιούνται και φυσιούνται
Συνέχισε να περπατάς, με ελπίδα στη καρδιά σου
Και δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνος
Δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνος
Συνέχισε να περπατάς, με ελπίδα στη καρδιά σου
Και δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνος
Δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνος"
...


Σήμερα γιορτάζουν Ακύλας, Πρίσκοιλα Ακολουθεί 14/02 Βαλεντίνος, Βαλεντίνη.
Ένα από τα πιο αξιοπερίεργα "έργα" του Χριστοδουλου. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ο Αξιότιμος κ.κ. Χριστοδουλος, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, ανακάλυψε ην λύση στο να αποσπάσει την σημασία της Αμερικανό-Ευρωπαίας "γιορτής" του "Άγιου" Βαλεντίνου.
Ανακάλυψε λοιπόν μια ημέρα πριν ότι δυο άγιοι της δικιάς μας Εκκλησίας ήταν ερωτευμένοι και μάλιστα τα "φτιάξανε" μια ημέρα πριν του "Αγίου" Βαλεντίνου.
Κάπου εδώ έχασε την μπάλα ο Αρχιεπίσκοπος. Θέλησε να τραβήξει την ΣΗΜΑΣΙΑ της ημέρας αυτής, κάνοντας ακριβώς το ίδιο. Δηλαδή πλέον έχει σημασία το ΑΤΟΜΟ που λατρεύετε (;), λες και υπάρχουν χιλιάδες εκκλησίες του "Άγιου" Βαλεντίνου, και όχι η ΣΗΜΑΣΙΑ της γιορτής. Θα μου πείτε και σωστά βέβαια, "οι ερωτευμένοι γιορτάζουν πάντα", ναι αλλά δεν σκότωσε κανέναν να ονομαστεί και μια μέρα για πάρτη τους. Εδώ έχουμε ημέρα για την σωτήρια της μο_νοψειρας, να μην έχουμε για τους ερωτευμένους; Θα μου πείτε επίσης σωστά, μου την δίνει το μάρκετινγκ. Συμφωνώ, αλλά άλλο θέλω να αναπτύξω εδώ.
Το να ονοματίζεις μια μέρα σαν κάτι που εκπροσωπευει η αμέσως επόμενη της μου φαίνεται τόσο βλακώδες που θέλει πραγματικά κόπο να μπεις στον ψυχικό κόσμο του αποφασισθεντα. Πριν την ανάληψη της Αρχιεπισκοπής από τον κ.κ. Χριστοδουλο, ο κόσμος ήξερε την γιορτή, σαν την γιορτή ενός ζευγαριού Άγιων. Ξαφνικά να γίνει ημέρα των ερωτευμένων, μόνο και μόνο, επειδή ήταν ζευγάρι; Άλλοι άγιοι δεν ήταν παντρεμένοι; Να ζητήσουν τα άτομα που ονομάστηκαν μετά του ονόματος Τους τα δέοντα!
Η ημέρα του "Αγίου" Βαλεντίνου συμβολίζει τον έρωτα, δεν λατρεύει τον εν λόγω κύριο σαν άγιο. Ήταν άκυρη η κίνηση του Αρχιεπισκόπου να προωθήσει την ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ γιορτή και να την ξεπουλήσει-εξισορροπήσει με την γιορτή του "εμπορίου" όπως ο ίδιος προσπαθεί να ακολουθήσει.
Υ.Γ. Χρόνια πολλά στους Ερωτευμένους. Περάστε όμως και από μια εκκλησία, ανάψτε και ένα κερί που έχετε κάποιον δίπλα σας να νοιώθει το ίδιο... Και να το κάνετε όσο μπορείτε, όχι μόνο στις 13-14/2...
Τα ερωτικά ανομολόγητα των χρηστών
Ηθικές αντιλήψεις για το cyber sex
Γιατί επισκέπτομαι σελίδες με πορνογραφικό υλικό;